Z.: Περίεργα

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Περίεργα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Ιουνίου 2010

Codex Seraphinianus

Ο Codex Seraphinianus είναι ένα βιβλίο εικονογραφημένο με πάνω από χίλια σχέδια από τον ιταλό καλλιτέχνη, αρχιτέκτονα και designer Luigi Serafini κατά τη διάρκεια 30 μηνών μεταξύ του 1976 και του 1978, και του οποίου η πρώτη έκδοση συντάχθηκε το 1981 από τον Franco Maria Ricci.
Το βιβλίο περιέχει περίπου 360 σελίδες και μοιάζει με μια εγκυκλοπαίδεια γραμμένη με δυσανάγνωστο γραφικό χαρακτήρα: Ο συγγραφέας σε ένα συνέδριο στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης «Κοινωνία των βιβλιόφιλων», που πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαΐου 2009, δήλωσε ότι το αλφάβητο με το οποίο είναι γραμμένος ο Κώδικας, είναι εξ ολοκλήρου asemic (=τρόπος γραφής χωρίς νόημα), δεν καταγράφει οποιαδήποτε υπάρχουσα ή φανταστική γλώσσα.

Ο Κώδικας είναι μια φανταστική και οραματιστική επανερμηνεία των θεμάτων, όπως αυτά της ζωολογίας, της βοτανικής, της ορυκτολογίας, της εθνογραφίας, της φυσικής, της τεχνολογίας, της αρχιτεκτονικής, κ.λπ. Μερικά έχουν σχέση με το Χειρόγραφο Voynich, την ιστορία Tlön, Uqbar, Orbis Tertius του Jorge Luis Borges ή τη Flatlandia του Edwin Abbott Abbott.

Ο Codex διαιρείται σε έντεκα κεφάλαια, χωρισμένος σε δύο τμήματα.
Η πρώτη ενότητα φαίνεται να περιγράφει το φυσικό κόσμο, όπου ασχολείται με τη χλωρίδα, την πανίδα, και τη φυσική.
Η δεύτερη ασχολείται με τις ανθρωπιστικές επιστήμες, τις διάφορες πτυχές της ανθρώπινης ζωής: είδη ένδυσης, την ιστορία, τη γαστρονομία, την αρχιτεκτονική και ούτω καθεξής. Κάθε κεφάλαιο φαίνεται να αντιμετωπίζει ένα γενικό εγκυκλοπαιδικό θέμα.

Οι εικόνες είναι συχνά σουρεαλιστική παρωδία των πραγμάτων του κόσμου μας: Φρούτα να αιμορραγούν? Ένα φυτό που φυτρώνει και του οποίου το σχήμα του μεταμορφώνεται σε μια καρέκλα? Ένα ζευγάρι που κάνει έρωτα και το οποίο μεταμορφώνεται σε έναν αλιγάτορα? κ.λπ.
Απεικονίζονται περίεργα μηχανήματα, που συγκρατούνται μεταξύ τους με μικροσκοπικά ινίδια. Υπάρχει, επίσης, εικονογράφηση εύκολα αναγνωρίσιμη, όπως χάρτες ή ανθρώπινα πρόσωπα. Από την άλλη πλευρά, ιδιαίτερα στη «φυσική» του, στο τέταρτο κεφάλαιο, πολλές εικόνες είναι εντελώς αφηρημένες. Σχεδόν όλα τα στοιχεία είναι με έντονα χρώματα και πλούσια σε λεπτομέρειες.

Το σύστημα γραφής (ενδεχομένως ένα ψευδές σύστημα γραφής) εμφανίζεται από αριστερά προς τα δεξιά σε σειρές?
Ένα αλφάβητο με κεφαλαία και πεζά γράμματα, μερικά από τα οποία διπλασιάζονται όπως οι αριθμοί, αλλά είναι πολύ πιο κυκλικά. Ορισμένα γράμματα εμφανίζονται μόνο στην αρχή ή στο τέλος των λέξεων, κοινό γνώρισμα το οποίο χαρακτηρίζει το σημιτικό σύστημα γραφής.

Ο Serafini έχει δηλώσει ότι το χειρόγραφο του κώδικα είναι asemic, ότι η δική του εμπειρία στο γράψιμο ήταν παρόμοια με την αυτόματη γραφή, και ότι αυτό που ήθελε να μεταφέρει με το αλφάβητο του στον «αναγνώστη», είναι η αίσθηση που έχουν τα παιδιά μπροστά στα βιβλία, που δεν μπορούν να καταλάβουν ακόμα, αν και βλέπουν ότι αυτή η γραφή έχει νόημα για τους μεγάλους.

The original 2-volume work.

Wikipedia.org

Αριστερό κλικ στις φωτογραφίες για μεγαλύτερη ανάλυση

Κυριακή 11 Απριλίου 2010

Πόλη - φάντασμα

Μια πόλη-φάντασμα είναι μια εντελώς εγκαταλελειμμένη πόλη, είτε γιατί η οικονομική δραστηριότητα, η οποία την υποστήριζε, απέτυχε, είτε αυτό οφείλεται σε φυσικές ή ανθρωπογενείς καταστροφές, όπως πλημμύρες ή κυβερνητική δράση, όπως η δημιουργία ταμιευτήρων νερού, είτε πάλι σε ανεξέλεγκτη ανομία ή εξ αιτίας πολέμου.

Ο όρος χρησιμοποιείται μερικές φορές με υποτιμητική έννοια και περιλαμβάνει πόλεις, κωμοπόλεις και γειτονιές που, ενώ εξακολουθούν να κατοικούνται, είναι σε σημαντικά μικρότερο βαθμό σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Μερικές πόλεις-φαντάσματα είναι τουριστικά αξιοθέατα:
Η Tombstone, στην Αριζόνα, η Jerome, στην Αριζόνα, Oatman, στην Αριζόνα, Bannack, στη Μοντάνα και άλλες.

Ορισμένες πόλεις-φαντάσματα μπορεί να έχουν σκεπαστεί από βλάστηση, ή η πρόσβαση είναι δύσκολη, ή απλά είναι επικίνδυνες ή και παράνομο να τις επισκεφθείτε.

Η Walhalla το 1910

Η Walhalla το 2004

Η Walhalla είναι μια μικρή πόλη στη Βικτώρια της Αυστραλίας, η οποία ιδρύεται ως κοινότητα εξόρυξης χρυσού το 1863 και έφτασε να έχει περίπου 2.500 κατοίκους. Σήμερα, η πόλη έχει έναν πληθυσμό μικρότερο των 20 μονίμων κατοίκων, αν και ένα μεγάλο ποσοστό των σπιτιών είναι σπίτια διακοπών.

Προσελκύει μεγάλο αριθμό τουριστών και είναι ένας σημαντικός πόλος έλξης της τοπικής βιομηχανίας τουρισμού.

Το όνομα της το πήρε από το πρώτο ορυχείο χρυσού στην περιοχή, που ονομάστηκε έτσι από το γερμανικό Πάνθεον, των διασήμων προσωπικοτήτων στη γερμανική ιστορία, όπως πολιτικοί, άρχοντες, επιστήμονες, και καλλιτέχνες (Valhalla, στο νορβηγικό μύθο).